اگر فرصت داشتم ،دوباره کودکم را بزرگ کنم به جای آنکه انگشت اشاره ام را به طرف اوبگیرم ،درکنارش انگشتهایم رادر رنگ فرو می بردم وبرایش نقاشی می کردم. 

اگر فرصت داشتم ...

به جای غلط گیری به فکر ایجاد ارتباط بیشتر بودم،بیشتر از آنکه به ساعتم نگاه کنم به اونگاه می کردم. 

سعی می کردم درباره ش کمتر بدانم ،اما بیشتر به اوتوجه کنم. 

به جای اصول راه رفتن ،اصول پرواز کردن ودیدن را با او تمرین می کردم. 

از جدی بازی کردن دست برمی داشتم وبازی را جدی می گرفتم. 

در مزارع بیشتر می دویدم وبه ستارگان بیشتر خیره می شدم. 

بیشتر در آغوشش می گرفتم وکمتر اورا به زور می کشیدم. 

اول احترام به خودرادر او می پروراندم وبعدساخت خانه وکاشانه را وبیشتر از آنچه عشق به قدرت را یادش  بدهم، قدرت عشق رایادش می دادم.

از پشیمانی سخن در عهد پیری می زنم                              لب به دندان می گزم اکنون که دندانم نماند 

صائب تبریزی